دکترحسن فدایی 
                                       
بررسی بند ۱۰ شروط ضمن عقد نکاح

 

مطابق بند ۱۰ قباله ازدواج ، در صورتی که پس از گذشت ۵ سال زوجه از شوهر خود به جهت عقیم بودن یا عوارض جسمی دیگر ، صاحب فرزند نشود می تواند با رجوع به دادگاه و اخذ مجوز از دادگاه ، پس از انتخاب نوع طلاق خود را مطلقه نماید.
در حالی که بند ۱۳ ماده ۸ قانون حمایت خانواده مقرر می دارد:
در صورت عقیم بودن یکی از زوجین به تقاضای طرف دیگر همچنین در صورتی که زوجین از جهت عوارض و خصوصیات جسمی نتوانند از یکدیگر صاحب اولاد شوند ، هر یک از زن و شوهر حسب مورد می توانند از دادگاه تقاضای صدور گواهی عدم امکان سازش نمایند و دادگاه در صورت احراز آن موارد ، گواهی عدم امکان سازش صادر خواهد کرد.
به نظر می توان از بند ۵ تبصره ماده ۱۱۳۰ قانون مدنی که مقرر می دارد« ابتلاء زوج به بیماری های صعب العلاج روانی یا ساری یا هر نوع عارضه صعب العلاج دیگری که زندگی مشترک را مختل نماید» یکی از موارد عسر و حرج محسوب می شود نیز بهره گرفت لذا زوجه می تواند با مراجعه به دادگاه و اثبات اخلال در زندگی مشترک به واسطه بیماری مذکور تقاضای طلاق نماید.چنانچه عسر و حرج مذکور در محکمه ثابت شود دادگاه می تواند زوج را اجبار به طلاق نماید و در صورتی که اجبار میسر نباشد زوجه به اذن حاکم شرع طلاق داده می شود.در ضمن یکی دیگر از مواردی که زوجه را در مراجعه به دادگاه و تقاضای طلاق مستحق فرض می کند در زمانی است که زوج مفقودالاثر شود و ظرف ۶ ماه پس از مراجعه زوجه به دادگاه پیدا نشود.
در شماره آتی به طور مبسوط این بند را توضیح خواهیم داد.

استاد دانشگاه-مدیر حقوقی موسسه همشهری


دسته بندی :

 
Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت

کد جست و جوی گوگل