در دعوی مطالبه نفقه جاریه یا حال که طبق ماده 1111 قانون مدنی قابل پذیرش و استماع است، دادگاه با رسیدگی قضایی در فرض اثبات، فقط نفقه جاریه را تعیین و حکم بر محکومیت زوجه به پرداخت آن در حق زوجه صادر می‌کند. ولی صدور حکم بر محکومیت زوج به پرداخت نفقه آینده زوجه مثلا از قرار ماهیانه مبلغی که دایره اجرای احکام آن را به نفع زوجه هر ماهه وصول نماید، فاقد محمل قانونی است. زیرا اولا پرداخت نفقه زوجه طبق ماده 1108 قانون مدنی فرع بر تمکین زوجه است به عبارت دیگر اگرچه در اثر عقد ازدواج سبب دین ایجاد شده، اما اشتغال ذمه زوج بر تادیه نفقه منوط به تمکین زوجه است که اگر زوجه ناشزه شود استحقاق دریافت نفقه را از دست می‌دهد و دینی بر ذمه زوج مستقر نمی‌شود.

  ثانیا استقرار نفقه بر ذمه زوج منوط به حلول زمان استحقاق است و نفقه زمانی که هنوز نیامده بر ذمه زوج نیز مستقر نگردیده است. ثالثا در صورت وقوع طلاق بین زوجین یا فوت یکی از آنها نیز، مطالبه نفقه موضوع منتفی می‌شود. رابعا قسمت اخیر ماده 1206 قانون مدنی فقط دلالت بر استحقاق اقارب در مطالبه نفقه نسبت به آتیه را دارد آن هم به جهت اینکه اقارب قانونا حق مطالبه نفقه گذشته را ندارند و قسمت مذکور فاقد مفهوم موافق است. یعنی نمی‌توان از آن نتیجه گرفت که زوجه هم می‌تواند نفقه آینده را مطالبه کند. بنا به مراتب فوق اجرای مستمر وقول ماهیانه ایام آتی نفقه زوجه به لحاظ عدم امکان اصدار رای نسبت به نفقه آینده زوجه موضوعا منتفی است و اجرای احکام مدنی فقط همان مبلغ نفقه جاری مورد حکم را به نفع زوج می‌تواند وصول نماید.


(نظریه شماره 3592/7 مورخه 14/6/1388)


دسته بندی :

 
Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت

کد جست و جوی گوگل