قانون اختصاص تعدادی از دادگاه‌های‌ موجود به دادگاه‌های موضوع اصل (21)  قانون اساسی‌(دادگاه خانواده‌)

 

ماده واحده ـ رئیس قوه قضائیه مکلف است ظرف مدت سه ماه درحوزه‌های قضائی شهرستان‌ها به تناسب جمعیت آن حوزه حداقل‌یک شعبه از شعب دادگاه‌های عمومی را برای رسیدگی به دعاوی‌خانواده اختصاص دهد، پس از تخصیص این شعب‌، دادگاه‌های‌عمومی حق رسیدگی به دعاوی مربوط به این دادگاه‌ها را نخواهندداشت‌.

صلاحیت دادگاه خانواده عبارت است از رسیدگی به دعاوی مربوط‌به‌:

 


1 ـ نکاح موقت و دائم‌.

2 ـ طلاق  و فسخ نکاح و بذل مدت و انقضای مدت‌.

3 ـ مهریه‌.

4 ـ جهیزیه‌.

5 ـ اجرة‌المثل و نحله ایام زوجیت‌.

6 ـ نفقه معوقه و جاریه زوجه و اقربای واجب النفقه‌.

7 ـ حضانت و ملاقات اطفال‌.

8 ـ نسب‌.

9 ـ نشوز و تمکین‌.

10 ـ نصب قیم و ناظر و ضم امین و عزل آنها.

11 ـ حکم رشد.

12 ـ ازدواج مجدد.

13 ـ شرایط ضمن عقد.

تبصره 1 ـ قضات دادگاه‌های خانواده باید متأهل و با سابقة حداقل‌چهار سال کار قضایی باشند.

تبصره 2 ـ در حوزه‌های قضائی بخش‌، دادگاه عمومی بخش‌قائم‌مقام دادگاه خانواده خواهد بود.

تبصره 3 ـ هر دادگاه خانواده حتی‌المقدور با حضور مشاور قضائی‌زن‌، شروع به رسیدگی نموده و احکام پس از مشاوره با مشاوران‌قضایی زن صادر خواهد شد.

قانون فوق  مشتمل بر ماده واحده و سه تبصره در جلسه علنی روزچهارشنبه مورخ هشتم مردادماه یکهزار و سیصد و هفتاد و شش‌مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ 19/5/1376 به تأییدشورای نگهبان رسیده است‌.


دسته بندی :

 
Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت

کد جست و جوی گوگل